Green Henry

Green Henry

by Gottfried Keller

Admired by Nietzsche (who called Keller "the only living German writer") and included by Harold Bloom in "The Western Canon," "Green Henry" is one of the undisputed masterpieces of world literature.

  • Language: English
  • Category: Classics
  • Rating: 3.77
  • Pages: 706
  • Publish Date: October 28th 2003 by Harry N. Abrams
  • Isbn10: 1585674273
  • Isbn13: 9781585674275

Read the Book "Green Henry" Online

As slow as a glacier and occasionally just as powerful, Green Henry is like your most stereotypical idea of the big, slow, earnest, nineteenth-century doorstop novel. The publishers aren't selling it very hard: the cover suggests an incredibly dull, set-text kind of book, and the lack of introduction or notes makes it seem even more stressfully big it's literally just TEXT from front cover to back cover. Of English writers, the closest is probably Hardy there is the same affectionate interest in the details of rural life, only with Keller things are much more painstaking and methodical. One of the other reviewers here points out that Henry doesn't manage to sleep with even one woman in more than seven hundred pages, and there is definitely a sense in which all this hyperanalytical fussiness starts to seem like redirected sexual frustration. If Keller had been more like those French writers he mistrusted, and picked up a girl in the Palais-Royal aged thirteen, this book would have been very different, indeed might never have happened at all. There are definitely powerful moments in Green Henry, but for me at least the interest dropped off sharply when he left Switzerland for Germany in the second half of the book.

Ma noioso può anche tradursi in sicuro, ordinato, pulitoe più avanti, facendo un paragone con gli altri paesi da lui visitati, dice che non è possibile per lui pensare a Parigi, Cambridge o New York senza richiamare alla memoria un caleidoscopio di incontri e di esperienze; invece il ricordo del paesino svizzero in cui trascorreva le vacanze -un paese sito in una posizione geografica tale per cui per arrivarci ci vogliono minimo quattro treni, e quando ci arrivi cè ben poco da fare- è sempre uguale, quello di un posto dove tutto fila liscio, un paradiso. Centra perché Keller era svizzero, e il suo romanzo Enrico il Verde è frutto ed espressione della cultura e della mentalità borghese che non si ritrova più nellidealismo hegeliano che nei primi decenni dellOttocento permeava la cultura europea, soprattutto germanica, ma sente invece l'organico legame con la realtà della vita politica e civile della democrazia elvetica, fatta di contadini, operai, fini artigiani legati alla loro terra e alle loro tradizioni, dediti al lavoro e allimpegno civile con zelo e grande maestria, come tante api che si industriano allinterno dellalveare, ognuna svolgendo i propri compiti, per realizzare il benessere comune (secondo quella mentalità economica liberista che leconomista Adam Smith aveva teorizzato come la mano invisibile che governa le attività economiche del singolo armonizzandole verso il fine del benessere collettivo).

Bijvoorbeeld op de volgende: "De zaligheid van het leren is mede ook ultieme zaligheid omdat zij direct en volledig, of men haar nu vroeg ervaart of later, altijd alles schenkt wat zij kan zijn, en geen gevoel van spijt geeft over wat men heeft gemist; het zalige leren is gericht op morgen en kijkt niet terug, biedt inzicht in de ijzeren wetten der natuur en doet ons zo de eigen stoffelijkheid vergeten." Een bijna utopisch hooggestemde gedachte over wat leren is en zou moeten zijn, zo utopisch dat hij volkomen wereldvreemd overkomt in onze prozaïsche wereld, waarin leren vaak gewoon saai stampen is of op latere carrièreperspectieven is gericht. Maar precies dat utopische is de inzet van "Groene Heinrich": een "Bildungsroman" waarin Bildung alleen Bildung mag heten indien deze leidt tot bovenstoffelijke zaligheid, een kunstenaarsroman waarin alleen met totale euforie genoegen wordt genomen, een roman kortom die ondanks allerlei tragiek inzet op bejubeling van al het aardse in al zijn rijke pluriformiteit. Iemand met een pragmatische blik schudt zijn hoofd bij het zien van Heinrichs niet-geconsumeerde liefdes, maar de intensiteit van zijn soms kinderlijke, soms Platoonse liefdesvervoering is wel enorm rijk, en boort bij mij lagen van ontroering aan die conventioneler beschreven liefdesgeschiedenissen meestal niet hebben. Nee, hij vindt zijn definitieve eigen stijl niet, en dat kan je gerust tragisch noemen, maar biedt ons als lezers precies daardoor wel een schitterende ontdekkingsreis langs vele verschillende mogelijkheden om schoonheid te scheppen en om te genieten van de oneindige schoonheid en verscheidenheid van de wereld.

Dit enkel bij doorgewinterde Germanofielen gekende buitenbeentje van de Duitse literatuur verschijnt nu in een glansrijke vertaling van Nijhoffprijs-laureaat Peter Kaaij, die zich baseerde op de eerste versie uit 1855 en dat is wereldwijd een primeur. Zwitsers kennen Keller ook als de tekstschrijver van hun volkslied én als ereburger van Zürich, maar hij dankt zijn status in de eerste plaats aan zijn magnum opus, Groene Heinrich. Net als Keller verliest Heinrich Lee als vijfjarige zijn vader, groeit op in armoede alleen met zijn moeder en verruilt als prille twintiger Zürich voor München, toen het epicentrum van kunst, cultuur en wetenschap, om er kunstschilder te worden. Zoals het een goede bildungsroman betaamt, houdt Kellers boek de lezer een spiegel voor, toont het ons de pijnlijk aangeleerde levenslessen opdat wij niet in dezelfde valstrikken zouden trappen, maar tegelijk gaat het een beetje alle kanten uit en wil het meer dan één soort boek zijn. Groene Heinrich van Gottfried Keller, vertaald uit het Duits en met een nawoord door Peter Kaaij, Athenaeum-Polak & Van Gennep 2016, ISBN 9789025302511, 996 paginas, 49,99.

This book found its way onto my randomized reading list in my Reading 1001 Goodreads group. Unfortunately this style of book isn't for me. And this book was too long and too slow.

But if you can only bear to read one mopey old Teuton chuntering humourlessly about life, love, art and God, I'd choose Anton Reiser by Moritz. (And Anton Reiser is only about a quarter the length of Green Henry).

Juli 1890 in Zürich) war ein Schweizer Dichter und Politiker.