Widnokrąg

Widnokrąg

by Wiesław Myśliwski

"Widnokrg" - kolejna wybitna powie Wiesawa Myliwskiego - jest utworem, który przywraca mocno ostatnio nadszarpnit wiar w moliwoci kreacyjne wspóczesnej prozy narracyjnej.

Rzecz pisarza jest przenie t meandryczn narracj do powieci.

Myliwskiemu to si udaje, bo jest jednym z mistrzów wspóczesnej polskiej literatury.

  • Language: Polish
  • Category: European Literature
  • Rating: 4.33
  • Pages: 595
  • Publish Date: 1997 by MUZA SA
  • Isbn10: 8370799345
  • Isbn13: 9788370799342

Read the Book "Widnokrąg" Online

Het blies mij zelfs nog harder van mijn sokken dan al zijn andere zo geweldige romans, en ik snap meteen waarom de vertaler dit boek betitelt als "mijn lievelingsroman van mijn favoriete auteur". Aan dat alles denkt Piotr een boek lang terug: de idyllische hoewel door de oorlog ook angstige en zorgelijke plattelandstijden, de tijden in die merkwaardige stad bovenop een steile heuvel, de tragiek van zijn vader, de wanhoop van zijn moeder, zijn eigen ontwakende prachtige maar helaas gedoemde liefde voor Anna, en veel meer. Maar ook alsof alles wat Piotr zich herinnert associatieve of toevallige resonanties heeft met iets anders, bijvoorbeeld met een gebeurtenis die veel eerder of juist veel later voorviel of met een voorwerp uit een geheel andere tijd, ruimte en levenssfeer. En daardoor verandert alles ook voortdurend van betekenis, omdat er immers steeds nieuwe associaties ontstaan die weer nieuwe kleuren, sferen en perspectieven toevoegen aan het toch al onuitputtelijke beeld dat je jezelf als lezer van iets of iemand hebt gevormd. Maar dat ogenschijnlijk uiterst magere onderwerp verveelt geen moment, door Mysliwski's ongeëvenaarde vertelkunst, maar vooral omdat het verhaal van de verloren schoen vooral voor de moeder veel meer is dan alleen dat. En dat wordt verhevigd in de associatieve zijpaden die deze zoektocht met zich meebrengt: de beschrijving van een door de oorlog volkomen onttakeld heiligenbeeld, de meanderende gedachten over de vergeefsheid van heiligen in deze door God verlaten en bovendien onoverzichtelijk veelvormige wereld, de korte en feitelijk volkomen zijdelingse ontmoeting met een veerman die nergens aarden kan want het stromende water is zijn element, de associaties van de verloren schoen met stropdassen die ook weer hele werelden oproepen van verloren tijd en zeer aan het leven lijdende personen, of met tango's die hele werelden van verlies en intens verlangen vertegenwoordigen, waarbij die tango's in andere verhalen (en dus in eerdere en latere hoofdstukken uit dit boek) weer heel andere maar net zo intense smarten vertegenwoordigen..... Bovendien draagt dit kronkelende verhaal weer veel bij aan het ontroerende portret van Piotrs markante maar tragische moeder. Zo gaat het bijvoorbeeld ook met zijn moeders recepten: "Toen ik mijn moeders recepten na haar dood in het fornuis verbrandde, kon ik mij dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de bladzijden van mijn moeders dagboek door mijn handen gingen, want zij vormden de enige optekening van haar leven die ze had achtergelaten. En prachtig is ook dat deze passage niet alleen een suggestief beeld geeft van het verdriet van meneer Jaskola, maar ook van Piotrs verdriet. Een indruk die nog versterkt wordt door de vreemde volgorde waarin Piotr de dingen vertelt, waardoor het lijkt alsof hij sommige verhalen bewust of onbewust uitstelt. De eerste zin van het boek gaat bijvoorbeeld over "Dat kleine, schriele mensje op de foto, met die opengesperde ogen": Piotrs vader. Maar een tijdje later gaat het dan toch weer over die opengesperde ogen op de foto: "misschien zagen ze in de helderheid van deze zon, terwijl ze hun blik over de horizon heen tilden, plotseling iets wat slechts in een bovennatuurlijk zien voor menselijke ogen toegankelijk is en waarin ze onthutst niet willen geloven". Nog weer wat later heeft Piotr, na eerst allerlei wonderlijke anekdotes met ons te hebben gedeeld over de fotograaf in kwestie, het over de "toegeeflijke triestheid die ergens diep op de bodem verborgen lag" van deze ogen, over hoe ongelovig zijn vader in de camera kijkt, en zegt hij "misschien hadden alle volwassenen toen wel zulke ogen, maar was dat zolang ze leefden niet te zien en komt dat pas op foto's uit die jaren naar voren, als de door de lengte van de herinnering reeds vermoeide foto's verbleekt, vergrijsd zijn". En ja, natuurlijk is dat verhaal van wanhoop doordesemd, maar die wanhoop wordt niet breed uitgemeten of geëxpliciteerd, maar alleen tussen de regels door opgeroepen. Deze roman is dus een ongehoorde lappendeken van meanderende en zich vertakkende verhalen, waarin veel tantaliserende open plekken worden opengelaten en waarin veel alleen tussen de regels door wordt gezegd. Tegelijk staan veel verhalen bol van intens en onmogelijk verlangen: niet alleen in de eerder genoemde dromen van Piotrs vader en moeder, maar nog sterker in even onmogelijke als aanstekelijke dromen van hemzelf en anderen om te kunnen lopen over de altijd wijkende horizon. En stiekem vermoed ik dat die onmogelijke droom wel eens in verband zou kunnen staan met de wanhoop: alsof de ultieme, door wanhoop en dood doordrenkte schoonheid waar Piotr vaak melancholisch over fabuleert tegelijk ook de droom is om te kunnen lopen over de horizon. Of te kunnen kijken voorbij de horizon, en dus verder dan eigenlijk mogelijk is, omdat de van wanhoop doordesemde schoonheid (of: de schoonheid die nog enige vorm kan geven aan de wanhoop) alleen daar bij benadering kan worden gezien.

Als je de proloog begint te lezen van deze roman, dan kom je meteen terecht in zo een kluwen, dat je er niets van begrijpt. En hij doet dat zo plots, dat je echt aandachtig moet lezen als je het niet wil missen. Het maakte het lezen van deze roman helemaal niet eenvoudig, maar je moet toegeven dat het een meesterlijke zet is.

Narracja jest poprowadzona jako strumie wiadomoci, co moe czasami wybija z rytmu czytelnika, poniewa bardzo gwatownie potrafi si zmieni temat - tak jak myli czowieka: w jednej chwili mylimy o jednej rzeczy, a w drugiej cigiem skojarze dochodzimy do myli, wspomnie o czym kompletnie innym. S te schody, które nabieraj tu symbolicznego znaczenia, bowiem daj moliwo uczynienia widnokrgu odleglejszym. Oraz narzekanie matki na te schody, które moe by odebrane jako obawa przed zmianami i nieuwiadomione przeczucie konsekwencji wynikajcych z poszerzenia widnokrgu. Chyba kady patrzc wstecz dostrzee w swoim yciu symbolicznego psa Kruczka, profesora, który uksztatowa i otworzy umys oraz pierwsz przeyt mio. Nie znam osobicie pana Myliwskiego, ale mam wraenie, e jest to powie bardzo autobiograficzna (samo umiejscowienie jej akcji w rodzinnych stronach autora - w Sandomierzu i okolicach, to sugeruje), ale równoczenie ma uniwersalny charakter, poniewa pojcie widnokrgu wietnie oddaje istot ycia, jako zataczania coraz szerszych krgów dookoa kilku najistotniejszych zdarze i osób. Ojciec zawsze bdzie mia wielkie znaczenie w yciu czowieka (a w szczególnoci mczyzny) - jako autorytet lub rozczarowanie...

Schlesisches Bauernleben zwischen Hitler und Stalin, aus der Sicht eines außergewöhnlich mit Beobachtungsgabe gesegneten Jungen / Mannes.

Co ciekawe, chocia akcja toczy si w czasie wojny i w powojennej rzeczywistoci, to raczej te pozornie mao wane wydarzenia, takie jak zgubiony but, mog utkwi w pamici i determinowa ludzkie losy.

Jak oni tego koguta jedz! Jak kosteczki wysysaj.

Vader en vrouw van de hoofdpersoon sterven jong, maar de vader aan een langdurige ziekte, en van de vrouw wordt het niet van belang geacht uit te leggen waaraan ze gestorven is. De scheur in dit badpak is een vooraankondiging van de vroege dood van zijn vrouw, maar tegelijkertijd het begin van hun liefde.

In his novels and plays Myliwski concentrates on life in the Polish countryside.